Poświęcenie ołtarza pergameńskiego
Królestwo Pergamonu zawiązuje przymierze z Rzymem, a jego stolica staje się obok Aleksandrii ważnym ośrodkiem kultury hellenistycznej.
Około 180 przed Chr. Eumenes II, król Pergamonu, ufundował w swej stolicy monumentalny ołtarz, którego budowa trwała 20 lat. Zosta! on dedykowany Zeusowi i Atenie jako wotum dziękczynne za pomoc okazaną w wojnie z Galatami. Plaskorzeźbiony fryz, szerokości 2,30 m, pokrywał cokół ołtarza (36,44×34,20m), który stanowił samodzielną budowlę. Schody szerokości 20 m wiodły na szczyt budowli, gdzie znajdował się dziedziniec z właściwym stołem ofiarnym, otoczony z czterech stron jońskimi kolumnadami. Fryz na ścianach ołtarza przedstawiał walkę bogów z gigantami, symbolizującą wojny toczone przez władców Pergamonu. Przedstawiony mit opowiada o buncie gigantów, synów Ziemi, przeciwko bogom olimpijskim. Rzeźby ukazują zaciekłą walkę i cierpienia konających. Postacie mają ponadnaturalne wymiary, a gigantów przedstawiono po części jako istoty fantastyczne, z nogami zakończonymi wężowymi ogonami, głowami lwów i ptasimi szponami.
Budowla ta jest uwiecznionym w kamieniu świadectwem rozwoju Pergamonu z niewiele znaczącego prowincjonalnego miasta w kulturalną metropolię świata hellenistycznego. W 282 przed Chr. miasto uzyskało znaczny zakres autonomii. Mimo roszczeń do sprawowania nad nim
pergameńskie. Attalos I Soter, panujący w latach 241-197 przed Chr., wspiera! rozwój sztuki i nauki, m.in. zakładając w Pergamonie szkolę rzeźbiarską i słynną bibliotekę.