Buntownik zostaje cesarzem
Scentralizowane cesarstwo ulega demokratyzacji pod rządami dynastii Han.
206 przed Chr. Po śmierci Pierwszego Cesarza dynastii Qin (Shi Huangdi) wiadzę przejął przywódca powstania chłopskiego Liu Bang, który założył dynastię Han.
Po śmierci Shi Huangdiego (210 przed Chr.) rządy objął ambitny eunuch imieniem Zhao Gao. Z jego rozkazu stracono prawowitych następców - dwunastu synów zmarłego cesarza. Mimo to Zaho Gao nie zdołał utrzymać się u władzy. W całym kraju wybuchały powstania.
Buntowników wspierały przede wszystkim masy chłopów, którzy burzyli się przeciwko zbyt wysokim podatkom. W tych okolicznościach na czele rebelii stanął Liu Bang. Powstańcy uderzyli na pałac i zamordowali samozwań-czego władcę Zhao Gao. Liu Bang pochodził z chłopskiej rodziny ze wschodnich Chin i zaczynał swą karierę jako nadzorca niskiego szczebla. Zasiadłszy na tronie cesarskim, po czterech latach walk wyeliminował Xiang Yu, wywodzącego się z arystokracji rywala do władzy. Stolicę państwa przeniósł do Changanu (dzis. Xi’an) nad Żółtą Rzeką, kontynuował budowę Wielkiego Muru i założył dynastię Han,
która miała rządzić w Chinach przez 400 lat (do 220 po Chr.). Władcy Han uwolnili chłopów od nadmiernych obciążeń podatkowych i przyznali im więcej wolności.
Niewykształcony Liu Bang okazał duży talent dyplomatyczny, zapewniając udział we władzy dawnym towarzyszom walki. Sprawowali oni rządy jako lokalni, wasalni królowie, ale jednocześnie pozostawali pod ścisłą kontrolą urzędników cesarskich. W 195 przed Chr. Liu Bang zmarł od ran odniesionych na wojnie.